In april staat cinema meer dan ooit in de schijnwerpers, met verschillende evenementen gewijd aan de 120 jaar van de zevende kunst. De ideale maand om je filmkennis bij te schaven!

En omdat Mademoiselle Bon Plan deze verjaardag goed wil vieren, is ze op zoek gegaan naar Hollywood-glamour met artiesten die geen introductie meer behoeven: Ryan Gosling, Charlize Theron en Russell Crowe. In april moet je vooral… naar de film!

Lost River : Ryan Gosling bij de groten

We herinneren ons de Ryan Gosling uit The Notebook, zijn verwoestende zwijgzaamheid in Drive, of zijn verleidingslessen in Crazy, Stupid, Love. Maar vandaag trekt Ryan Gosling een nieuw kostuum aan, dat van regisseur, en we kunnen wel stellen dat hij met Lost River een indrukwekkende entree maakt.

We zijn hem gaan opzoeken om zijn vreemde, diepe epos beter te begrijpen.

De komst van Ryan Gosling naar Parijs bracht de menigte en de fans van zijn mysterieuze knappe kop in vervoering. Hij was er, en hij liet het aan iedereen weten (en dat vinden we helemaal niet erg). Maar hij is hier om een cinema te verdedigen die ver afstaat van de smalle paden van het grote Hollywood, een cinema van vrijheid, waarin de regisseur geniet van een ongehinderde expressiviteit.

Hij beweert het zelf: zijn bedoeling was om de sociale armoede te filmen, wat er schuilgaat achter die zo gefantaseerde “American Dream”. Door naar Detroit te gaan, wordt hij geconfronteerd met de realiteit, met die arme mannen en vrouwen, met wat er verborgen zit achter die vervallen muren. Een diepe, duistere en wrede Amerika, die de menselijkheid van slapende steden verteert, alsof ze vergeten en in de steek gelaten zijn.

Lost River neemt de vorm aan van een sprookje, een interessante keuze die het mogelijk maakt om verder te gaan dan de realiteit, om universele vragen en zorgen los te koppelen van tijdloosheid. Lost River is een vervloekte stad, achtervolgd door een vloek die begraven ligt onder de golven. Vanuit die diepte moet verlossing oprijzen, een opening naar de toekomst voor deze inwoners die door emotionele en fysieke nood naar de vernietiging worden geleid.

Een alleenstaande moeder wil haar huis redden en volgt het kwaad in zijn hol om haar lot te veranderen. Twee tieners willen het lot bezweren en een einde maken aan het bewind van angst en geweld. Een taxichauffeur (uitstekende Reda Kateb), een moderne prins in zijn gele koets, observeert dit kwaad met een welwillende blik.

Tijdens deze vreemde en raadselachtige ervaring zou je bijna “Silencio!” horen fluisteren, zozeer neemt het morbide onirisme van een David Lynch de sfeer over.

Ryan Gosling zet alles in op een beklemmende en fascinerende esthetiek die we nauwgezet observeren in een déjà-vu gevoel: Gaspard Noe, Nicolas Refn, Dario Argento, om er maar een paar te noemen. De leerling raakt zo geïnspireerd door de meesters dat hij zelf naar de achtergrond verdwijnt.

Maar we prijzen het verzorgde en geïnspireerde regiewerk, dat een gevoel van verstikking, onbehagen, schuldgevoel en medelijden bij het publiek creëert.

We treden dit kabinet van gruwelen binnen, zoals in het mysterieuze theater van Mulholland Drive, als toeschouwer van het geweld en het onzegbare. Een perfect georkestreerde afdaling in de hel! Silencio !

Inhoudsopgave

Van Ryan Gosling, met Christina Hendricks, Saoirse Ronan, Reda Kateb, Eva Mendes

Duur: 1u35

In de bioscoop sinds 8 april 2015

The Water Diviner: Russell Crowe lost in translation …

Of hij nu in een rokje in het hart van het Colosseum staat, een schizofreen genie is, de vader van Superman, of een liefhebber van darts in het Sherwood Forest, Russell Crowe spat van het scherm en verdient bij elke verschijning een duim omhoog. Ja, maar dit keer, gedreven door de wens om achter de camera te kruipen, riskeert Maximus levend opgegeten te worden.

Met The Water Diviner improviseert Russell Crowe als vaderlandslievende woordvoerder door een eerbetoon te brengen aan de Australische soldaten die zijn gevallen in de beruchte “Slag bij Gallipoli”, waarbij de troepen van het Ottomaanse Rijk het opnamen tegen de Geallieerde troepen tijdens de Eerste Wereldoorlog in Turkije.

Terwijl “Anzac Day” (nationale feestdag) zojuist op 25 april in Australië is gevierd (ter herdenking van de slag), heeft Russell Crowe zijn camera tevoorschijn gehaald en een sterk onderwerp gevonden, en de ideale gelegenheid om ere wie ere toekomt te bewijzen.

Een film geregisseerd door een Australiër, over de Australische geschiedenis en opgenomen in Australië. Wat (natuurlijk) erkenning verdiende van zijn collega’s die hem onlangs de “AACTA Award” (Australische Oscars) voor beste film toekenden. Een nationale held is geboren… Ja, maar is het verdiend…

Welnu, aan de andere kant van de wereld zijn we sceptischer over de werkelijke waarde van de film. Russell Crowe kwam naar Parijs, vol goede bedoelingen naar het publiek toe, en speelde op aangename wijze het vragenuurtje. Hij biedt zijn film aan de wereld aan, zoals Simba gepresenteerd werd aan de menigte in “The Lion King”. Het is zijn eerstgeborene, zijn werk, zijn eerbetoon, maar de magie werkt niet.

De ambitie is voelbaar… Het verhaal van deze vader die zijn echtgenote heeft beloofd het lichaam van hun drie zonen terug te halen die 5 jaar eerder zijn gevallen in de Slag bij Gallipoli, had alles in zich om een van die grote historische epossen te worden waar de cinema van houdt. De eerste scène symboliseert op zichzelf de identiteit van de film: een grote put in een woestijn, waarin het personage wegzakt tot hij water raakt.

Dat vat de film perfect samen, waarvan de historische draagwijdte zich nestelt in de loopgraven van een oorlog die waarschijnlijk slecht begrepen wordt, of zelfs beperkt blijft tot een paar mooie gevechtsmomenten, verdronken in een onuitstaanbaar pathos.

De regisseur observeert het verhaal met een naïeve blik en een verblindend patriottisme, die hem ervan weerhouden zijn visie volledig tot uitdrukking te brengen.

Olga Kurylenko stelt zich aan en vormt samen met Russell Crowe een van die pseudo-romantische duo’s waar je geen seconde in gelooft. Russell Crowe is de plank misgeslagen met zijn verhaal, maakt de ene fout na de andere en levert een eerste speelfilm af die vol onhandigheden zit. Koortsachtige eerste stappen, die we hem vergeven! Het blijft tenslotte Maximus!

Van en met Russell Crowe, Olga Kurylenko, Yilmaz Erdogan

Duur: 1u51

in de bioscoop sinds 15 april 2015

Dark Places: Charlize Theron verloren in herinneringen

Na Ryan Gosling en Russell Crowe, was het de goddelijke Charlize Theron die ons de eer van haar aanwezigheid bewees om “Dark Places” te presenteren, gebaseerd op een roman van Gillian Flynn, de succesvolle auteur van “Gone Girl”.

In een afgeladen zaal viel een diepe stilte, zo onhoudbaar was de spanning. De sublieme muze van Dior zou met haar glazen muiltjes de vloer van een Parijse bioscoop betreden, die die avond het middelpunt van alle aandacht was. De heren hielden hun adem in, de dames konden hun jaloezie niet verbergen.

Toen kwam ze binnen, vergezeld door regisseur Gilles Paquet-Brenner, auteur Gillian Flynn en de nieuwe modieuze acteur Nicholas Hoult. Ja, ze is lang, ja ze is prachtig, ja ze straalde van alle kanten, en bovendien blinkt ze uit in komedie. Niet te vergeten dat mevrouw tegenwoordig de partner is van Sean Penn. Kortom, Charlize Theron lijkt er alles aan te doen om de volledige vrouwelijke bevolking te irriteren.

Het is waar dat de druk die avond hoog was voor miss “J’adore”! Ze draagt de film “Dark Places” van begin tot eind. En het is een zware taak om het net zo goed te doen als Rosamund Pike in “Gone Girl” van David Fincher, ook gebaseerd op een roman van Gillian Flynn.

Charlize Theron legt haar legendarische koelheid op, haar blik verloren in een pijnlijk verleden, met een heel respectabel gemak.

Ze speelt Libby Day, een jonge vrouw die 30 jaar geleden het nieuws haalde toen ze getuige was van de moord op haar zussen en haar moeder op de familieboerderij. Haar broer Ben werd toen aangewezen als de moordenaar en achter de tralies gezet.

Alleen komt de zaak weer boven water wanneer een groep fans van waargebeurde misdaad zich over het dossier buigt om de waarheid aan het licht te brengen. Libby moet, tot haar grote spijt, de deuren van het verleden opnieuw openen om haar donkerste geheimen weer naar boven te halen.

Na het succes van de film van David Fincher, werd “Dark Places” verwacht als de nieuwe “Gone Girl”: een goed in elkaar gezet verhaal, nagelbijtende spanning, getourmenteerde personages zoals we die graag zien.

Ja, maar helaas, deze keer slaat de vonk niet over! Door te veel met de zenuwen van de kijker te spelen in afwachting van een ontknoping die hij “spectaculair” hoopt, sleept de film zich voort en begint hij uiteindelijk te vervelen.

Echter, de regie is behoorlijk geïnspireerd en opent verschillende lades met als doel de hele duisternis van een totaal verloren Amerika te vatten. Charlize Theron, onverstoorbaar, legt de link met dit troebele verleden en dwingt een verwarrend classicisme af.

Eervolle vermelding ook voor Christina Hendricks (Mad Men), die op briljante wijze deze verloren moeder speelt, wiens desillusies resoneren met de troosteloze en smakeloze omgeving van de familieboerderij. Een behoorlijk geslaagd sociaal portret, maar dat de gebreken van een slecht beheerst ritme niet kan verbergen.

Van Gilles Paquet-Brenner, met Charlize Theron, Nicholas Hoult, Tye Sheridan, Christina Hendricks

Duur: 1u53

in de bioscoop sinds 8 april 2015

Harry Potter, de tentoonstelling: Welkom op Zweinstein!

Na het creëren van het evenement met de tentoonstelling “Star Wars identities”, verwelkomt de Cité du Cinéma van Luc Besson de beroemdste kleine tovenaar ter wereld met open armen. “Harry Potter, de tentoonstelling” of de terugkeer van de betoverde wereld van J.K. Rowling, 4 jaar na de release van het laatste deel in de bioscopen.

Met een bijna kinderlijk enthousiasme passeren we de grote ingangspoort van de tentoonstelling, waar we maar één verlangen hebben: alle magie van Harry Potter ontdekken die aan de andere kant verborgen is.

De eerste verrassing prikkelt de eetlust: een jonge heks zet jonge kinderen op een krukje en plaatst de Sorteerhoed op hun hoofd. Griffoendor! Zwadderich! Voor ons, net als voor deze jonge bezoekers, is het de start van het nieuwe schooljaar op Zweinstein.

Zeer speels en met de nadruk op de achter de schermen van de succesvolle franchise, gaat het bezoek van decor naar decor, van de Zweinstein Express, naar de geanimeerde portretten op de kasteelmuren, via de slaapzaal van de leerlingen, zonder het duistere Verboden Bos en de grote feestzaal te vergeten, verlicht door betoverde kaarsen die in de lucht zweven.

Wie zou er niet willen roepen Expelliarmus! of Wingardium Leviosa! bij het zien van de toverstokken van Harry, Hermelien of Ron, gebruikt voor de films? Honderden objecten tentoongesteld voor onze ogen, die ons onderdompelen in de extreem rijke verbeeldingswereld van een saga die blijft fascineren.

De Sluipwegwijzer, de Gruzielementen, de toverboeken, de betoverde wezens, de kostuums van het Kerstbal, de Vuurbeker, de Gouden Snaai, alles is er! Zweinstein heeft geen geheimen meer voor de bezoeker die voor elk object of kostuum een beetje dichter bij de helden komt die hij zo bewonderd heeft.

Voor de weinige geluksvogels die de kans hebben gehad om de Warner Studio Tour in Londen te bezoeken, zal de tour misschien kort lijken. Daarom is het zeker de moeite waard om de audiogidsen aan te schaffen, die boordevol extra informatie staan over het creatieproces van de decors, objecten, kostuums en zelfs de wezens uit de films.

Maar wat maakt het uit, wat een genot om de hut van Hagrid binnen te stappen, een Slurk door de ringen van een Zwerkbalstadion te gooien, een mandragora te horen gillen of de Dikke Dame van Griffoendor te horen zingen. Het is een heerlijk stukje nostalgie waar je met intens plezier van geniet.

JK Rowling wist een unieke wereld te creëren, bevolkt door onvergetelijke personages; een imperium dat vandaag de dag helemaal tot bij ons is gekomen. “Kwaad gedaan!”