Het is moeilijk om hier terug te keren en woorden op papier te zetten na de gebeurtenissen van 13 november 2015. Moeilijk en pijnlijk, om eerlijk te zijn.
Toch is het via dit blog dat ik altijd mijn favorieten en ontdekkingen met jullie heb gedeeld, met als enig doel om jullie aan te moedigen de deur uit te gaan en het rijke en uitgebreide culturele, gastronomische en evenementenaanbod van onze prachtige hoofdstad te ontdekken.
En vandaag heb ik er zelf moeite mee om mijn huis te verlaten. Afgelopen zondag moest ik mezelf echt dwingen om naar buiten te gaan en naar het 11e arrondissement te reizen, niet ver van de tragische gebeurtenissen van vrijdag, om restaurant Astier te ontdekken. Dat stond natuurlijk al gepland vóór die trieste avond, maar het kostte me een aanzienlijke inspanning en de motivatie van de maag van mijn favoriete fotograaf om me ertoe te zetten die dag het openbaar vervoer te nemen.
Uiteindelijk was het de beste beslissing die ik kon nemen. Het deed me ontzettend goed. En tegelijkertijd dacht ik bij mezelf: als ik de deur niet meer uitga, hoe kan ik jullie dan overtuigen om dat wel te doen? Hoe kan ik jullie enthousiasmeren?
Het is een minuscule daad van verzet binnen mijn bescheiden mogelijkheden, maar het is mijn kleine bijdrage aan het collectief helen van de wonden van deze stad die nu, meer dan ooit, de mijne is.
Deze lange inleiding is bedoeld om uit te leggen in welke gemoedstoestand ik deze bistro ontdekte en mijn verlangen, ondanks alles, om hier met jullie te blijven praten, omdat ik van Parijs houd, ik houd ervan om uit te gaan, een glas te drinken op een terras, naar het theater te gaan, uit eten te gaan, naar een museum; kortom, ik houd van mijn leven als Parisienne.
Wat Parijs betreft: de maison Astier is echt een instituut in de hoofdstad, aangezien het eind jaren 50 werd opgericht. Het restaurant wordt tegenwoordig gerund door Frédéric Hubig-Schall, die behalve een liefhebber van lekker eten, ook extreem goed op de hoogte is van wijnen (aarzel niet om hem om advies te vragen, hij weet waar hij het over heeft).
De ontvangst is hartelijk, de ruitjes-tafelkleden en de vintage foto’s aan de muur geven de plek een heel retro tintje, waardoor het lijkt alsof ze zweeft buiten de tijd, in een legendarisch Parijs dat misschien alleen nog bestaat dankzij plekken zoals deze.
Proberen:
- Als voorgerecht, de gevulde groene kool met wildkonijn en hazelnoten, ingekookte jus en walnootolie (10 €).
- Nog een seizoensvoorgerecht, de romige kastanjesoep, gerookt spek en truffelolie (9 €), we waren er dol op!
- Nog een seizoensgerecht is de verrukkelijke (en zeer gulle) eendentaart met foie gras, vergezeld van truffelsaus.
- De wildzwijnstoofpot bereid op “lage temperatuur”, bosbessen, gerookt spek, met een speciale vermelding voor de heerlijke lavas-gnocchi, die het gerecht fantastisch begeleiden (26 €).
- Het paradepaardje onder de desserts: de soufflé met Grand Marnier, die is gereserveerd voor vaste gasten of gelukkige klanten. Je zult hem namelijk niet op de kaart vinden, omdat de bereiding zoveel tijd kost dat het alleen in de zaal wordt aangekondigd op dagen dat het team tijd heeft om er een paar te maken. Hij is enorm, gemaakt in op maat gemaakte vormen en vooral: je moet hem delen met je buren aan tafel, anders krijg je hem niet op, wat echt zonde zou zijn!
De extra touch: een zeer mooie selectie wijnen, met name biodynamische wijnen.
Prijs: klassieke menu’s van Astier met voorgerecht + hoofdgerecht + dessert voor 35 € / voorgerecht + hoofdgerecht + kaasplateau (indrukwekkend, ik raad het aan voor de liefhebbers) + dessert voor 45 €.
De bon plan: tijdens de lunch van maandag tot vrijdag, het “canaille”-gerecht van Astier vanaf 15 €.
Restaurant Astier 44 Rue Jean-Pierre Timbaud, 75011 Parijs 7 dagen per week geopend
Vind hieronder al mijn restauranttests in Parijs:
⇒ Al mijn restauranttests in Parijs
KAART VAN MIJN FAVORIETE FOODADRESSEN IN PARIJS EN ILE-DE-FRANCE
Restaurant 
Bar 
Patisserie / Bakkerij 
Theesalon / Coffee Shop
Brunch 
IJssalon
Fotocredits: Nicolas Diolez en Mademoiselle Bon Plan Foto's niet rechtenvrij, toestemming van de fotograaf verplicht voor elk gebruik
