Dit jaar was ik, tot mijn grote spijt, niet op het Festival van Cannes. Maar dit laatste weekend in Cannes doet me denken aan dat van 2 jaar geleden, tijdens de sluiting van het festival in 2011, en ik kan de verleiding niet weerstaan om, ook al is het wat later, een kort artikel te schrijven over dit prachtige moment.
Ik heb het volledige 64e Festival van Cannes bijgewoond, maar het eindigde voor mij in stijl, want ik kreeg de kans, dankzij Orange, om een VIP-dag te beleven op de laatste dag van het festival. Hier is het verslag van die dag!
Nadat ik afscheid had genomen van mijn gastheren, kwam een officiële auto van Orange me ’s middags ophalen om me naar niemand minder dan het Martinez te brengen!
Je kunt je wel voorstellen hoe dat voelt, nadat ik de hele week langs dit paleis in Cannes ben gelopen, met nieuwsgierige mensen die er samenkloppen, ongeduldig wachtend om een ster het hotel te zien verlaten, en dat ik er uiteindelijk zelf naar binnen stap als klant. Een droom!
Na het inchecken in de kamer (en bijna gestikt te zijn door de prijs, gelukkig werd het aangeboden door Orange…), ga ik naar het plage Goéland voor een lunch uit de zee. Ik had gehoord dat er op het plage Orange, precies, een ongelooflijke chef-kok was en ik had daar graag gegeten, maar helaas was het strand de avond ervoor gesloten. Pech gehad…
Daarna ga ik eindelijk mijn kamer in het Martinez betrekken! Ik inspecteer elke gang om te zien of er geen sterren rondhangen, maar nee, blijkbaar bereidt iedereen zich voor op het beklimmen van de trap ’s avonds, net als ik, want ik ga ook over de rode loper lopen.
Maar eerst geniet ik een beetje van het mooie weer en het zwembad van het Martinez, het is niet alsof ik het jaar daarop weer terugkom (maar ik geef de hoop voor volgend jaar niet op)…
Om 18.15 uur sharp sta ik in de hal te wachten op de auto die me naar de voet van het Palais des Festivals moet brengen. Ik stap in en we rijden naar de trap. In de auto realiseer ik me dat ik aan de andere kant zit en dat voelt vreemd. Laat me uitleggen: de hele week zat ik in de menigte, degene die kijkt en jaloers is op de auto’s die door de beveiligde zones rijden die naar de red carpet leiden. En nu zit ik in een van die auto’s!…
De auto stopt aan de voet van de trap en ik wacht tot iemand het portier komt openen (ja, je dacht toch niet dat ik dat zelf zou doen?) en daar, achter het raam, zwaaiend met haar armen, staat Kirsten Dunst. Nou, ik stap uit de auto en blijf waardig. Alleen omdat ik naast de favoriete actrice van Sophia Coppola sta, betekent dat nog niet dat ik mijn zelfbeheersing moet verliezen… Oké, ik was wel een beetje in shock. Natuurlijk had ik geen tijd om een foto van haar te maken (ja, daar had ik geen rekening mee gehouden, we zouden immers voor de sterren naar boven gaan, dus mijn camera zat verloren onderin mijn tas), maar in de roddelbladen zag het er zo uit:
Nou, ik zeg het je meteen, je moet niet te lang op de loper blijven hangen, om de twee treden staat er een meid die daar alleen maar is om te zeggen dat je daar niet mag blijven… dus het ging natuurlijk heel erg snel toen ik bovenaan de trap aankwam (ja, want uiteindelijk is het onder de loper maar een gewone trap, hè).
Ik nodig je uit om de trap met mij op te lopen (want ik weet dat je me zonder bewijs niet zult geloven dat ik er echt was)! Na het indrukwekkende moment, ook al verwacht je het, is er de horde fotografen die aan de zijkanten schreeuwen. Het is uiteindelijk behoorlijk intimiderend.
Uiteindelijk was het doel van heel dit circus gewoon om het Paleis binnen te kunnen gaan om de Sluitingsceremonie bij te wonen. En te bedenken dat iets lager, op het podium, Jude Law stond… Bij het zien van de foto zul je gemakkelijk begrijpen waarom ik teleurgesteld ben, want ik kon hem inderdaad niet erg goed zien…
De ceremonie was overigens behoorlijk snel naar mijn mening en helaas, omdat ik wat hoger zat, was het moeilijk om mooie foto’s te maken, enfin, ik heb gedaan wat ik kon…
Ik was nogal verdeeld over het prijzengeld.
Ik ben erg blij met de keuze voor Bong Joon-Ho (een Zuid-Koreaanse regisseur waar ik erg van houd) voor de Caméra d’Or, « Las Acacias », een film die ik erg kon waarderen.
Ik was ook blij voor de film « Polisse » die een van mijn favorieten was in de officiële competitie en de emotie van Maïwenn op het moment dat ze haar prijs in ontvangst nam, was erg voelbaar.
Voor de rest was ik erg verrast door de Gouden Palm (die ik overigens nog steeds niet heb gezien) voor « The Tree of Life » die uiteindelijk een nogal conventionele en weinig verrassende palm leek te zijn, aangezien het de meest verwachte film van de competitie was en die toch niet unaniem door de critici werd ontvangen…
En zoals we konden verwachten, Terence Malik
, bijgenaamd “de geest van de Croisette” tijdens het festival, aangezien niemand hem heeft gezien, hij niet eens in persoon zijn prijs kwam ophalen en tot het einde zijn deel van mysterie bewaarde.
Na de vertoning (die sommigen wat aan de lange kant vonden) van « Les Bien-Aimés » van Christophe Honoré, een regisseur bij wie ik niet altijd objectief ben omdat ik een zwak heb voor zijn films en voor zijn lievelingsacteur Louis Garel, heb ik de sterrenhemel en de nacht van Cannes weer opgezocht.
Leuke verrassing, onze gastheren namen ons daarna mee uit eten bij het Fouquet’s, het restaurant van hotel Majestic Barrière. Erg chique!
Ik ga niet het hele menu voor je uitschrijven, maar naast de prachtige omgeving, op het terras van het hotel naast het zwembad, was het verrukkelijk.
Het extraatje: een groot deel van de cast van de film Polisse vierde hun prijs aan een paar tafels naast de onze… we waren dus duidelijk op ’the place to be’ voor de afterparty van de slotceremonie…
Na deze buitengewone dag ben ik uitgeput maar gelukkig gaan slapen in de lakens van het Martinez, what else?
De volgende ochtend kon ik nog steeds genieten van het leven als een koning met het ongelooflijke ontbijt van het Martinez, een buffet à volonté met een titanische keuze aan zoete en hartige dingen. Een traktatie! En daarna was het alweer tijd om de trein te pakken om rustig terug te keren naar mijn kleine (maar overvolle) Parijse leventje…
Ik wil dit artikel afsluiten met een aankondiging: ik hoop jullie volgend jaar weer in mijn bagage mee te kunnen nemen als ik het geluk heb om terug te keren naar Cannes voor het 67ste festival!
Bekijk hieronder al mijn artikelen over Cannes en het Filmfestival:
⇒ Al mijn artikelen over Cannes
⇒ Al mijn artikelen over de regio PACA
MIJN ARTIKELEN OVER CANNES
⇒ Het Festival van Cannes
⇒ De stad Cannes bezoeken
Fotocredits: Melle Bon Plan Foto's niet rechtenvrij, toestemming van de fotograaf verplicht voor elk gebruik
